Het Teatro Colón zat op 19 augustus 2000 tot aan de nok toe gevuld. Al deze mensen kwamen speciaal om één persoon te horen spelen: Daniel Barenboim. Nu is hij vooral bekend als dirigent maar meer dan 50 jaar geleden begon Barenboim zijn carrière als wonderkind, toen hij op zevenjarige leeftijd zijn eerste pianorecital gaf. Met dit concert vierde hij zijn leven op het podium. Het publiek liet dit muzikaal wonder pas na 3 uur en 13 toegiften gaan en er kan dan ook met recht gesproken worden van een bijzondere avond. Op het programma staan onder andere Beethoven’s Sonate Nr. 23 ‘Apassionata’, de wals in e klein van Chopin en Mozart’s Sonate in C groot. Daniel Barenboim

In het midden van 1913 was Alban Berg gedeprimeerd: zijn Altenberg Lieder waren niet goed ontvangen en bovendien kreeg hij hevige kritiek op de stijl van zijn muziek van zijn mentor Arnold Schoenberg. Om zich te bewijzen wilde hij een groots orkestwerk componeren, in de stijl van Schoenbergs eerste Kamer Symfonie. Het componeren van zo’n dergelijk ging Berg niet makkelijk af al snel liep hij vast. Hij besloot om een aantal dingen uit zijn vastgelopen compositie te pakken en deze in drie karakterstukken voor orkest te verwerken. Het resultaat ‘Drie Stukken voor Orkest’ zou een van Bergs meest bekende en ambitieuze composities worden. Vladimir Juwowsky, London Philharmonic Orchestra

Giselle is het prototype van het Romantisch ballet. De titelrol, technisch veeleisend en een van de meest emotioneel uitdagende rollen in het ballet oeuvre, wordt in deze productie prachtig neergezet door Alina Cojacaru. Zij wordt bijgestaan door Johan Kobborg die de rol van graaf Albrecht voor zijn rekening neemt. Dit verhaal over liefde die de dood ontstijgt weet tot op de dag van vandaag het publiek te ontroeren. Opgenomen in The Royal Opera House in 2008 met onder anderen Alina Cojocaru, Johan Kobborg en Marianela Nuñez. Boris Gruzin, The Royal Ballet, het orkest van the Royal Opera House, Giselle: Alina Cojocaru, Count Albrecht: Johan Kobborg, Myrtha: Marianela Nuñez, Hilarion: Martin Harvey

BravaNL zet jong talent centraal tijdens Clips! Kijk voor een volledig overzicht op onze website www.bravanl.nl. Cora Burggraaf, Bart van den Roer

BravaNL zet jong talent centraal tijdens Clips! Kijk voor een volledig overzicht op onze website www.bravanl.nl. Dagmara Siuty, Jevgenijs Pastuhovs

Het verhaal gaat dat Ludwig van Beethoven de solopartij van zijn Vioolconcert pas zo laat af had dat de solist, Franz Clement, tijdens het eerste concert op 23 december 1806 zonder te oefenen, a vue moest spelen. Clement was hier natuurlijk niet blij mee en om zijn ongenoegen te uiten speelde hij tussen het eerste en het tweede deel een eigen compositie, op één snaar, terwijl hij zijn viool ondersteboven hield. We zullen nooit helemaal kunnen achterhalen of dit waar is maar feit blijft dat de eerste uitvoering geen groot succes was. Het werk werd niet goed ontvangen door zowel solist als publiek en werd daarna maar sporadisch uitgevoerd. Pas na de dood van de componist kwam het werk weer onder de aandacht toen (de destijds 12-jarige) Joseph Joachim het rond 1844 weer op de lessenaar zette. Overigens beoordeelde niet iedereen de compostitie even slecht: meesterpianist en tijdgenoot van Beethoven vond het een prachtwerk en op zijn verzoek heeft Beethoven het vioolconcert ook omgeschreven voor piano. Tijdens deze uitzending: de laatste twee delen. Jan Willem de Vriend, Orkest van het Oosten, Liza Ferschtman (viool)

Placido Domingo en de Berliner Philharmoniker spelen Sarasates Carmen Fantasie, met Sarah Chang op de viool. Placido Domingo, Berliner Philharmoniker, Sarah Chang (viool)

De Amerikaanse sopraan Renée Fleming is een van de meest bekende en succesvolste sorpanen van dit moment. Fleming is de dochter van twee zangleraren uit New York, ze kreeg het zingen dan ook met de paplepel ingegoten. Haar doorbraak kwam in 1988 toen ze de rol van de gravin in Mozarts ‘Le nozze di Figaro’ zong. Sindsdien is ze niet meer weg te denken uit de muziekwereld. Tijdens deze uitzending zingt ze drie Schubert liederen, samen met Claudio Abbado en het Lucerne Festival Orchestra. Claudio Abbado, Lucerne Festival Orchestra, Renée Flemimg (sopraan)

Deze set van zes Sonates voor Viool en Klavecimbel scheef Johann Sebastian Bach waarschijnlijk toen hij werkzaam was als Kapellmeister in Köthen. Er wordt aangenomen dat de sonates voor Prins Leopold schreef en later de werken voor eigen gebruik in Leipzig aanpaste. Misschien is het hierdoor dat de werken goed speelbaar zijn voor amateurs, maar alle sonates bevatten genoeg finesse om een uitdaging te zijn voor professionele musici. De verschillende werken zijn als set bedoeld, net zoals de Brandenburgse concerten. Frank Zimmermann (viool), Enrico Pace (piano)

Voor zijn inauguratieconcert als de Kapellmeister van het Gewandhausorchester Leipzig heeft Riccardo Chailly een bijzonder toepasselijk programma gekozen. Op de lessenaar staan uitsluitend werken van Felix Mendelssohn, zelf ooit Kapellmeister van dit geweldige orkest. Samen met Anne Schwanewilms en Peter Seiffert wordt Mendelssohn’s prachtige Symfonie Nr. 2 ‘Lobgesang’ uitgevoerd, voorafgegaan door de net zo geliefde Midzomernachtdroom Ouverture. Riccardo Chailly, Gewandhausorchester Leipzig, Anne Schwanewilms, Peter Seiffert

In de zomer van 2007 ging het Tweede Vioolconcert van Sofia Gubaidulina in première in Luzerne, uitgevoerd door Anne-Sophie Mutter, Sir Simon Rattle en de Berliner Philharmoniker. Deze compositie van de Russische componiste (geboren in 1931) is een belangrijk werk in vele opzichten. Sofia Gubaidulina is een van de meest vooraanstaande hedendaagse componisten. Haar internationale doorbraak kwam in 1980 toen haar Eerste Vioolconcert Offertorium, geschreven voor Gidon Kremer, in première ging. Dit stuk blijft haar meest uitgevoerde werk. Ondanks alle andere composities van haar hand heeft de wereld gretig gewacht op de première van haar Tweede Vioolconcert. De opdracht voor dit werk stamt uit 1992 en komt van de dirigent en mecenas Paul Sacher. Het was zijn wens dat Anne-Sophie Mutter de eerste solist van dit werk zou zijn en 15 jaar later komt zijn droom eindelijk uit. De film concentreert zich op het werk zelf maar richt zich ook op de grote verwachtingen uit de muziekwereld en de daaruit voortvloeiende druk op de componiste.

Het is een zaak van goed bijhouden wie nu op wie valt in Mozart's Le nozze di Figaro. Susanna en Figaro houden van elkaar en willen gaan trouwen, maar daar is het niet mee gedaan. De Graaf heeft ook oogje op Susanna, terwijl de page Cherubino juist de Gravin wel ziet zitten. De Gravin echter wil haar huwelijk met de Graaf weer nieuw leven in blazen en ook Figaro heeft meerdere aanbidsters: de huishoudster Marcellina eist dat Figaro met haar trouwt als hij zijn schuld niet terug betaalt. Te midden van al deze intriges en liefdesperikelen staat de onverwoestbare liefde van Figaro en Susanna. Opgenomen in The Royal Opera House Covent Garden in 2008 Met onder andere Erwin Schrott, Miah Persson en Gerald Finley. Antonio Pappano, koor en orkest van The Royal Opera House, Figaro: Erwin Schrott, Susanna: Miah Persson, Graaf Almaviva: Gerald Finley, Gravin Almaviva: Dorothea Röschmann, Marcellina: Graciela Araya, Barbarina: Ana James, Cherubino: Rinat Shaham

Toen de rijke Amerikaan Jeanette Thurber de functie van directeur van haar National Conservatory in New York City aanbood aan de Tsjechische componist Antonin Dvorák, besloot hij te accepteren. In 1892 verhuisde hij met zijn gezin naar New York en dompelde zich onder in de Amerikaanse muziekcultuur. Hij voelde zich niet helemaal op zijn gemak in Amerika vooral de Amerikaanse ‘high society’ vond hij niets, maar hij kwam wel in aanraking met de Afro-Amerikaanse Negrospirituals. Geïnspireerd door deze voor hem nieuwe klanken begon hij aan zijn Negende Symfonie, ‘Van de Nieuwe Wereld’. Alhoewel Dvorák in 1895 met hevige heimwee weer naar Europa terugkeerde is zijn hommage aan Amerika een van zijn meest bekende werken. Tijdens deze uitzending: de finale. Claudio Abbado, Berliner Philharmoniker

,,Stel je voor dat het heelal begint te trillen en tot klinken komt.’’ Nog nooit had men zo’n grote groep musici bij elkaar op het podium gezien als bij de première van Gustav Mahlers Achtste Symfonie. Drie sopranen, twee alten, een bariton en een bas, twee koren, een jongenskoor, een groot orkest, een orgel en natuurlijk een dirigent zie hier de monsterlijke bezetting die een dirigent moet aansturen in de uitvoering van dit gigantische werk. Tijdens de eerste uitvoering in 1910 in München stonden er 1003 mensen op de bühne, de componist inbegrepen die zelf dirigeerde. De bijnaam ‘Sinfonie der Tausend’ is dan ook zeer toepasselijk, alhoewel het niet Mahlers eigen idee was om zijn werk zo te noemen, maar het een stunt was van zijn impresario. De Symfonie bestaat uit twee delen: in deel één is de Pinksterhymne Veni Creator Spiritus te horen en hier zorgt het koor voor een klanklawine. Het tweede deel gaat over de slotscene uit Goethe’s Faust, en begint wat zachter en mysterieuzer. Mahler wilde met het grote aantal uitvoerende de oneindigheid en grootsheid van het heelal uitbeelden. De première in 1910 vormde het artistieke hoogtepunt uit het leven van Mahler. Zijn succes werd echter overschaduwd door een affaire van zijn vrouw Alma Mahler met de architect Walter Gropius. Als blijk van liefde, droeg Mahler deze achtste symfonie aan haar op. Riccardo Chailly, MDR Rundfunkchor, Chor der Oper Leipzig, GewandhausChor, Thomanerchor Leipzig, GewandhausKinderchor, Gewandhausorchester Leipzig, Erika Sunnegårdh (sopraan), Ricarda Merbeth (sopraan), Christiane Oelze (sopraan), Lioba Braun (alt), Gerhild Romberger (alt), Alto, Stephen Gould (tenor), Dietrich Henschel (bariton), Georg Zeppenfeld (bas)

Hoewel Pjotr Iljitsj Tsjaikovski’s ballet ‘De Notenkraker’ van oudsher met Kerst verbonden is, is de muziek eigenlijk goed voor elk moment van het jaar. Het sprookje van de notenkraker onder de kerstboom die verandert in een sprookjesprins weet vanaf de première in het Tsaristisch Rusland van 1892 tot op de dag van vandaag jong en oud te boeien. Tijdens deze uitzending presenteert de Berliner Philharmoniker onder leiding van Sir Simon Rattle de tweede akte. Sir Simon Rattle, Berliner Philharmoniker

Al meer dan 500 jaar vormen de jonge zangers van de Wiener Sängerknaben de een van de meest vooraanstaande koren in de wereld van de klassieke muziek. Door de jaren heen hebben verschillende bekende componisten zich verbonden aan dit gezelschap: zo zijn Joseph Haydn en Franz Schubert lid geweest. Ook Wolfgang Amadeus Mozart heeft verschillende werken geschreven voor de Sängerknaben en daarom werd zijn 250e verjaardag in 2006 ook bij dit koor groots gevierd. Tijdens deze uitzending kunt u luisteren naar zijn Kerksonata in C majeur KV329.

Deze pikzwarte opera, die ervoor zorgde dat Sjostakovitsj uit de gratie viel bij Stalin, wordt op een geweldige manier uitgevoerd door het Koninklijk Concertgebouworkest onder leiding van Mariss Jansons. De protagonist Katerina wordt op een overtuigende manier neergezet door de Nederlandse sopraan Eva-Maria Westbroek. Katerina heeft een ongelukkig huwelijk: haar man is nooit thuis en als hij thuis is slaat hij haar met enige regelmaat. Van haar schoonvader hoeft ze geen hulp te verwachten, hij verwijt daar dat ze na al die jaren nog steeds geen erfgenaam gebaard heeft. Als een van de werknemers haar probeert te verleiden geeft ze dan ook makkelijk toe. Dit overspel blijft echter niet lang geheim en als de mishandelingen alleen maar toenemen besluit Katerina haar schoonvader en man te vermoorden waarna ze met haar minnaar op de vlucht slaat. De politie komt het tweetal echter snel op het spoor en na een arrest worden ze veroordeeld tot levenslange dwangarbeid in Siberië. Als tot overmaat van ramp haar minnaar verliefd wordt op iemand anders kan Katerina het niet meer aan: in een gevecht stort ze zelf in de rivier. Mariss Jansons, Koninklijk Concertgebouworkest, koor van De Nederlandse Opera, Eva-Maria Westbroek, Christopher Ventris, Carole Wilson, Vladimir Vaneev, Lani Poulson, Ludovít Ludha, Alexandre Kravets

Sächsische Staatskapelle Dresden onder leiding van Giuseppe Sinopoli. Giuseppe Sinopoli, Sächsische Staatskapelle Dresden

Wolfgang Amadeus Mozart componeerde dit Divertimento Nr. 1 KV 136 samen met twee andere divertimenti voor strijkers, op de verbluffend jonge leeftijd van 16 jaar. De drie stukken worden vaak uitgevoerd in een orkestbezetting maar het is vrij zeker dat Mozart ze bedoelde voor solostrijkers, met een cello in plaats van een bas (wat in die tijd de normale bezetting was voor een divertimento). De werken hebben dus de bezetting van een strijkkwartet - twee violen, een altviool en een cello- zoals te zien is tijdens deze uitvoering door het Quatuor Ebène. Quatuor Ebène

De pianowerken van Franz Liszt zijn grofweg in twee categorieën onder te verdelen de ‘originele’ werken en de parafrases en fantasieën op werken van andere componisten. Zo heeft hij hier een dramatische opera’s van Giuseppe Verdi onder handen genomen (Rigoletto, Ernani en Il Trovatore). Verschillende hoogtepunten uit de opera zijn terug te horen in dit stuk. Deze drie bewerkingen van Verdi’s opera’s voor piano maakte Liszt voor de pianist en dirigent Hans von Bülow, die een serie concerten in Berlijn gaf. Liszt wilde van deze bewerkingen voor piano showstukken maken, geschikt voor zowel de klank als de expressie van het instrument, en daarin is hij zeker geslaagd. Tijdens deze uitzending: ‘Miserere, du Trovatore’. Daniel Barenboim (piano)

Maestro Kurt Masur vierde zijn 80e verjaardag in 2007 samen met ‘zijn’ Gewandhausorchester Leipzig. Voor dit speciale galaconcert in het Gewandhaus heeft de legendarische dirigent een persoonlijk en gevarieerd programma samengesteld van werken die belangrijk voor hem zijn. Door zijn toedoen zijn er talloze stukken aan het orkestrepertoire toegevoegd en zijn lange carrière heeft hem naar de Verenigde Staten (The New York Philharmonic), Frankrijk (Orchestre National de France) en Groot-Brittannië (London Philharmonic Orchestra) gevoerd. Maar zijn naam zal voor altijd vooral verbonden zijn met Leipzig en het Gewandhausorchester, waar hij van 1970 tot 1996 Kapellmeister was. Tijdens deze roerige tijd werd hij een politiek belangrijk figuur van deze Oost-Duitse stad en hij heeft er mede voor gezorgd dat de demonstraties tegen de voormalige DDR geweldloos verliepen. Het is dan ook niet verwonderlijk dat Masur voor zijn 80e verjaardag juist dit orkest dirigeert, als teken van respect en dank. Op het programma: Nikolai – Ouverture The Merry Wives of Windsor Moniouszko – Mazurka uit ‘Halka’, Brahms – Liebeslieder Waltzes Dvorák – Slavische Dansen Tsjaikovksi – Capriccio Italien Bernstein – Mambo uit de West Side Story Gershwin – Porgy and Bess. Kurt Masur, Gewandhausorchester Leipzig, MDR Radio Koor

Het derde pianoconcert van Sergej Rachmaninov is beroemd en berucht. Beroemd bij het publiek door zijn mooie muzikale lijnen maar berucht bij pianisten vanwege de veeleisende solopartij. Het geldt als een van de moeilijkste pianoconcerten: Josef Hofmann, de pianist aan wie het werk is opgedragen, heeft het nooit publiekelijk gespeeld omdat het ‘niets voor hem was’. Het werk ging op 28 november 1909 in New York in première met Rachmaninov zelf, die naast componist ook een bijzonder getalenteerde pianist was, achter de vleugel. Het werk heeft lang in de schaduw gestaan van het tweede pianoconcert van Rachmaninov, een korter en makkelijker speelbaar werk, maar uiteindelijk heeft het stuk mede door de vereiste virtuositeit, een definitief plaatsje gekregen in het concertrepertoire. Sir Simon Rattle, Berliner Philharmoniker, Yefim Bronfman (piano)

Ludwig van Beethoven was een uitmuntende pianist, misschien wordt daarom wel eens vergeten dat het ook een capabele violist was. Alhoewel misschien geen virtuoos, Beethoven hield van het instrument en schreef er maar liefst tien sonates voor, veel kamermuziek en natuurlijk het vioolconcert. Zijn twee Romances voor Viool en Orkest vallen op omdat het stukken zijn uit een deel die veel doen denken aan soloconcerten. Tijdens deze uitzending kunt u luisteren naar Kolja Blacher, voormalig concertmeester bij de Berliner Philharmoniker. Tijdens deze uitzending: het tweede deel. Ludwig van Beethoven was an exceptional pianist, perhaps that is why people tend to forget he was also a capable violinist. Although perhaps not a virtuoso, Beethoven loved the instrument and wrote no lesser than ten sonatas for it, several pieces of chamber music and of course the violin concerto. His ‘Two Romances for Violin and Orchestra’ stand out , because they are two pieces of a whole that are still very reminiscent of solo concertos. This performance stars Kolja Blacher, former concertmaster of the Berliner Philharmoniker. In this broadcast we bring you the second Romance.

‘Jongen houdt van meisje, meisje wordt gevangen genomen door slechte man, meisje wordt terug gebracht door een god’. Dit is zoals Sir Frederick Ashton het verhaal van het ballet Sylvia in een notendop omschreef. Toch was het zijn choreografie die dit ballet, met muziek van Leo Delibés, wereldberoemd maakte in 1952. De uitvoeringen daarvoor waren geen groot succes ondanks de prachtige muziek en jarenlang is dit ballet nauwelijks uitgevoerd. Nu is het werk, dankzij Ashton, niet meer weg te denken uit het balletrepertoire. Opgenomen in The Royal Opera House in 2007 met onder anderen Darcey Bussel, Roberto Bolle en Thiago Soares. Graham Bond, Ballet en Orkest van The Royal Opera House, Sylvia: Darcey Bussell, Aminta: Roberto Bolle, Orion: Thiago Soares, Eros: Martin Harvey, Diana: Mara Galeazzi

De Partitas van Johann Sebastian Bach zijn samen met de zijn zes Cello Suites en Paganini Caprice’s voor vioolsolo een van de weinige pareltjes voor een niet-begeleid snaarinstrument. Doordat de viool het zonder de begeleiding van een ander instrument moet doen, zitten alle Partitas vol met technische hoogstandjes, iets wat in de nog virtuoos-loze tijd van Bach vrij ongewoon was. Deze werken zijn dan ook in hoge mate bepalend geweest voor de ontwikkeling van de viooltechniek. Vooral de Chaconne uit zijn partita in d klein is berucht: het is een kolossale serie van variaties, waarin alle speeltechnieken uit Bachs tijd te vinden zijn. Viktoria Mullova

BravaNL zet jong talent centraal tijdens Clips! Kijk voor een volledig overzicht op onze website www.bravanl.nl. Duo Scarlatti

BravaNL zet jong talent centraal tijdens Clips! Kijk voor een volledig overzicht op onze website www.bravanl.nl. Storioni Trio

BravaNL zet jong talent centraal tijdens Clips! Kijk voor een volledig overzicht op onze website www.bravanl.nl. Aleksandra Kaspera, Liga Villmane

Bij wijze van ‘muzikale sollicitatie’ schreef Johann Sebastian Bach zijn zes Brandenburgse concerten. In 1721 was Bach in dienst van Prins Leopold van Anhalt-Köthen maar was niet meer tevreden in zijn functie en was op zoek naar een nieuwe betrekking. Hij besloot deze verzameling concerten op te dragen een Christian Ludwig, Markgraaf van Brandenburg, in de hoop dat hij aan zijn hof kon werken. Tevergeefs: de Markgraaf bood hem geen positie aan, hij bedankte de componist zelfs niet. In de categorie mislukte sollicitaties is dit dan ook waarschijnlijk een van de meest artistiek succesvolle. Alle zes de stukken zijn zogenaamde concerti grossi, een compositievorm typerend voor de barok. Het vijfde concert maakt optimaal gebruik van een populaire kamermuziekbezetting uit die tijd: fluit, viool en klavecimbel. Freiburger Barokorchester

‘Ta-ta-ta-taa’. Het is waarschijnlijk de meest bekende opening van een van de bekendste symfonieën ooit geschreven. Deze Vijfde is nu niet meer weg te denken uit de concertzalen maar voor een symfonie die zo populair is, was de eerste uitvoering vrij desastreus. Op 22 december 1808 ging het werk in première, samen met de Zesde symfonie, de ‘Fantasie für Klavier, Chor und Orchester’, maar ook het Vierde Pianoconcert en delen uit de Mis in C stonden op het programma. Een ware concertmarathon dus en bovendien een uitputtingsslag voor de hevig onderbetaalde musici. Wenen was op dat moment in de ban van een ijzig koude winter en door de lengte van het concert en de ongeïnspireerde musici was het ook voor het publiek in de onverwarmde concertzaal afzien. Zoals Beethoven biograaf Anton Schindler opmerkte: “De ontvangst van deze werken was niet zoals gewenst en waarschijnlijk ook niet beter dan dat Beethoven had verwacht. Het publiek was niet begiftigd met het vermogen om deze bijzondere muziek te begrijpen en de uitvoering liet veel te wensen over”. Tijdens deze uitzending: het tweede deel. Claudio Abbado, Berliner Philharmoniker

De protegé van de overleden dirigent Leonard Bernstein Thomas Hampson studeerde onder andere bij Elisabeth Schwarzkopf, Horst Günter en Marietta Coyle. Hij is een van de meest vooraanstaande zangers van dit moment, heeft in vrijwel alle grote operahuizen en concertzalen opgetreden en is een graag geziene gast van veel dirigenten. Tijdens deze opname zingt hij Wolfgang Amadeus Mozarts aria voor bariton en orkest ‘Rivolgete a lui lo sguardo’ KV 584. Riccardo Muti, Wiener Philharmoniker, Thomas Hampson (bariton)

Als jongeman dacht de Spaanse Alfredo Kraus er geen moment over na om van zingen zijn beroep te maken. Pas na hevig aandringen van vrienden ging hij het zingen serieus te nemen, een besluit wat hem zeker geen windeieren heeft gelegd. Dankzij zijn kritische keuze in rollen (hij zong nooit iets wat te zwaar voor zijn stem zou zijn) en zijn beperkte optreedschema heeft deze tenor een van de langstlopende carrières in de recente geschiedenis. Tijdens deze uitzending zingt hij Mompou’s Pastoral. Alfredo Kraus (tenor), Edelmiro Arnaltes (piano)

De titel van George Gershwins 'An American in Paris' is iets wat je letterlijk moet interpreteren. De Amerikaanse componist bezocht de Franse hoofdstad in de jaren ’20 van de vorige eeuw en was zo onder de indruk van wat hij zag en hoorde dat hij zijn ervaringen omzette in muziek. Gershwin schreef dit toongedicht in opdracht van Walter Damrosch, destijds chef-dirigent van de New York Philharmonic. De eerste uitvoering in december 1928 in Carnegie Hall was een groot succes. Deems Taylor, componist en muziekcriticus schreef destijds over het stuk: ‘Beeld je een Amerikaan in, die Parijs bezoekt, lopend over de Champs-Elysees op en zonnige ochtend in mei of juni… Niet alleen zijn ogen zijn open maar ook zijn oren, hij luistert met plezier naar de geluiden van de stad. Vooral de Franse taxi’s lijken hem te vermaken”. Lorin Maazel, New York Philharmonic